In Brussel alleen al zullen er, volgens een studie van de VUB, over vijf jaar 15.000 plaatsen tekort zijn. Een uitbreiding van de onderwijscapaciteit in Brussel en andere steden zou dus een prioriteit moeten zijn voor de huidige minister van Onderwijs, Pascal Smet. Deze Brusselaar lijkt nu eindelijk wakker geschoten en is bereid om naar oplossingen te zoeken. Hij vraagt de steden met overbevolkte scholen tegen deze zomer een masterplan op te stellen. Bedoeling is dat deze steden nagaan wat de omvang van het probleem is, in welke buurten de noden het hoogst zijn en welke kosten moeten gemaakt worden. Als we de prognoses over de bevolkingsgroei voor de komende decennia onder de loep nemen wordt al snel duidelijk dat de onderwijscapaciteit fors zal moeten uitbreiden en dat er dus heel veel centjes zullen nodig zijn om dit te realiseren. In deze moeilijke economische tijden waar men nogal vaak het woord besparingen in de mond neemt is dit verre van een evidentie. Smet is ook van zin de kilometerregel, die wil vermijden dat er zich in dichtbevolkte gebieden binnen een straal van twee kilometer twee scholen van hetzelfde net bevinden, af te schaffen. Bovendien wil hij bij stadsuitbreidingprojecten ook rekening houden met de nood aan scholen. 

Dit zijn goede maatregelen, maar zullen ze wel volstaan om het ernstige tekort aan plaatsen voor schoolgaande kinderen weg te werken? En waarom heeft men zolang gewacht om structureel in te grijpen? De bevolkingsgroei in de grote steden is er niet plots gekomen, maar is al een hele tijd aan de gang. Jarenlang heeft de politieke wereld zich enkel gefocust op de vergrijzingproblematiek (waar overigens ook nog maar weinig concrete oplossingen voor gevonden zijn) en is men de rijzende problemen aan de andere kant van de bevolkingspiramide wat uit het oog verloren.

Jammer genoeg zullen het wederom de gezinnen onderaan de sociale ladder zijn, die het hardst zullen worden getroffen. Allochtone gezinnen bijvoorbeeld, die vaak ook wat groter uitvallen dan het doorsnee Vlaamse gezin, dreigen meer dan ooit uit de boot te vallen. Er zijn vele monden te voeden, ze wonen vaak in dichtbevolkte, verpauperde gebieden met een hoge werkloosheidsgraad, een lage scholingsgraad en een tekort aan onderwijs –en opvangmogelijkheden. Oplossingen op korte én lange termijn dringen zich op. Het is hoog tijd!

Ine Moreels