Een gezin dat de riem strakker aantrekt, een bedrijf in financiële moeilijkheden, de overheid die de begroting niet rond krijgt, wanneer het in een periode van crisis moeilijk gaat, dan worden de middelen die voorhande zijn herverdeeld.

Economisch moeilijke periodes zetten stakeholders aan tot realistisch denken. Ze moeten ingrijpen om hun bedrijven te redden, vaak schrappen ze banen of sluiten ze filialen. Dit heeft vaak een zeer grote invloed op het dagelijks leven van zeer veel shareholders van de getroffen ondernemingen. Vaak zijn deze invloeden negatief voor de directe omgeving van de bedrijven. Vaak worden beslissingen van werkgevers ten tijde van crisis niet goed onthaald door werknemers, met vaak sociale acties als gevolg. Wat mij voornamelijk interesseert; leren bedrijfsleiders, regeringsleiders en gewone mensen als u en ik van deze financiële crisis? Weet de doorsnee burger dat de levensstijl van vóór de crisis op korte termijn helemaal niet meer haalbaar zal zijn. Zijn mensen bezig met het feit dat ze hun levensstijl drastisch moeten aanpassen en moeten wijzigen naar een meer duurzame en toekomstgerichte manier van leven. Zijn er in heel deze hetze positieve zaken te noteren, vraag ik me dan als optimist af?

Wat mij op lokaal niveau opvalt, is het feit dat mensen en ondernemingen in tijden van crisis naar elkaar toegroeien. Dat verenigingen samen zaken organiseren om zo de kosten te delen. Maar ook dat in de sport enkele verschuivingen te merken zijn. Een verschuiving in die zin dat er ook veel clubs op lager niveau de broeksriem aanspannen en de kostenlast proberen te doen dalen. Voetbalclubs in de lagere nationale reeksen en in de provinciale reeksen bijvoorbeeld, waar voordien pseudovedettes een aardig centje bijverdienen in het zwart, kiezen nu steeds meer voor de jeugd, schuwen dure transfers en drukken zo de ‘loonlast’. Ook fusioneren is tegenwoordig in heel de voetbalwereld een populaire trend, clubs in dezelfde regio blijken steeds vaker de strijdbijl te begraven en de handen in elkaar te slaan om zo op lange termijn een gezonde, grotere en betere club uit te bouwen. Is dit een rechtstreeks gevolg van de crisis? Misschien niet. Maar financiële moeilijkheden brengen wel creatiever en realistischer management met zich mee. Is deze positieve trend bij elke verlieslatende vereniging te merken? Waarschijnlijk niet. Maar is het een positief teken waarvan we kunnen leren? In mijn ogen wel!

Naar mijn mening zijn er wel degelijk mensen die lessen trekken uit de huidige financiële crisis en voorzichtig omgaan met hun vereniging, organisatie, bedrijf. Ik vind dat topmanagers en regeringsleiders op het allerhoogste niveau hier zelfs van kunnen leren. Als we het even hebben over de 3 P’s waar het in de maatschappij voornamelijk om draait, zijnde profit, planet en people, dan blijkt dat profit nog veel te vaak voor planet en people komt. De overheid moet erop toezien dat het streven naar winst niet leidt tot negatieve externe effecten. We moeten creatiever en inventiever omgaan met economisch slechtere periodes, tijdelijke contracten, samenwerkingsverbanden, e.d. Ook zouden we vaker moeten kijken naar de belangen en eisen van alle shareholders van een bedrijf en een positief economisch klimaat proberen te creëren voor iedereen, waarbij bedrijven de mogelijkheid krijgen om reserves in te bouwen en te anticiperen op slechtere tijden en niet enkel de concurrentie moeten aangaan en hoge winstcijfers moeten nastreven. Is het mogelijk om meer shareholders samen rond de tafel te krijgen bij belangrijke beslissingen en constructief samen naar oplossingen te zoeken, zonder als eerste optie ontslagen en sluitingen van filialen te kiezen.

Deze crisis is een ideaal moment om drastisch van managementstrategie te veranderen. Hebzucht moeten we radicaal links laten liggen, constructief samenwerken en anticiperen op crisistijden zijn zaken die we echter wel moeten meenemen naar de toekomst. Ook de verhouding tussen de 3 P’s mag voor mij, bedrijf per bedrijf, herbekeken worden. Protectionisme is zeker niet waar ik voor opper, maar een betere, duurzamere samenwerking en meer openheid tussen sociale partners, overheden en bedrijven is volgens mij wel een must om onze arbeidsmarkt en economie sterker te maken en elke ‘P’ de juiste invulling te geven die ze verdient.

Thomas Deckers

Bestuurslid L²