Wat een historische klimaattop moest worden, is uitgedraaid op een beschamende vertoning. Om toch maar met “iets” naar buiten te komen, hebben de wereldleiders de laatste dag snel nog een politiek akkoord opgesteld. De tekst die nu voorligt is een schijnakkoord zonder concrete, bindende doelstellingen. Men is overeengekomen de opwarming van de aarde te beperken tot twee graden Celsius. Verder wil men op korte termijn 30 miljard dollar vrijmaken om de ontwikkelingslanden te steunen in hun strijd tegen de opwarming van de aarde, tegen 2020 zou dat 100 miljard dollar moeten zijn. Het is echter verre van zeker of deze steun er daadwerkelijk zal komen en het is al helemaal niet duidelijk van waar het geld zal komen. Bindende doelstellingen om de uitstoot van broeikasgassen drastisch te verminderen zijn de grote afwezigen in het akkoord. Vooraf werd ook de ambitie uitgesproken om in Kopenhagen de basis te leggen voor een juridisch bindend verdrag dat volgend jaar in Mexico gesloten zou kunnen worden. In het huidige akkoord is daar geen sprake meer van. Het is dus zeer twijfelachtig of er in de nabije toekomst juridisch bindende doelstellingen zullen worden vastgelegd. Deze zijn nochtans broodnodig om enige vooruitgang te kunnen boeken en om de opwarming van de aarde ook werkelijk onder de twee graden Celsius te houden.

Dit akkoord is ronduit teleurstellend. Geen enkele onderhandelaar kan hiermee tevreden zijn. Het is bijzonder spijtig dat de EU er niet in geslaagd is haar voortrekkersrol te blijven spelen. De Europese Unie eigent zichzelf graag die rol toe, maar is in Kopenhagen voortdurend aan de zijlijn blijven staan. De twee grootste vervuilers, China en de VS, zijn niet verder geraakt dan wat politiek getouwtrek. China bleef zich verzetten tegen een internationaal controlemechanisme op de reductie van de CO2-uitstoot. En ook Barack Obama kon de hoge verwachtingen rond zijn persoon niet inlossen. Jammer voor een president die twee weken geleden nog de Nobelprijs voor de Vrede ontving en tijdens z’n campagne steevast verandering beloofde. Voor de ontwikkelingslanden en de eilandstaten is dit een rampzalig akkoord.

Het kortetermijndenken en het eigenbelang overheersten deze top. Niemand was bereid toegevingen te doen en de wereldleiders dachten vooral aan hun eigen politieke carrière. Het lijkt een trend te gaan worden dat belangrijke beslissingen keer op keer worden uitgesteld, uit angst om af te gaan en electoraal afgestraft te worden. De toekomstige generaties zullen hier spijtig genoeg de dupe van worden.