Nadat Louis Tobback en Jos Geysels de afgelopen maanden reeds hadden geschitterd in de Terugblikken-reeks van L² UGent, was het op dinsdag 30 maart de beurt aan Herman De Croo. In een boeiende lezing gaf hij weer waarom hij destijds in de politiek is gestapt. Hij sloot af met vooruit te blikken; wat zijn de grootste politieke uitdagingen van de toekomst?
Het antwoord van de minister van Staat en ex-Kamervoorzitter op de eerste vraag was even simpel als kort: “Je beslist niet van de ene dag op de andere: ik ga in de politiek. Je rolt er gewoon in”. Als leider van het LVSV werd De Croo gecoöpteerd in het partijbureau van de toenmalige PVV. Nu, meer dan 50 (VIJFTIG !) jaar later, zetelt hij er nog steeds in, weliswaar als rechtstreeks verkozene. Nu we toch met cijfers aan het goochelen zijn; vandaag, 31 maart, is de burgemeester van Brakel exact 42 jaar volksvertegenwoordiger. Of er een feestje zal volgen is nog maar de vraag want De Croo “wordt niet graag gevierd”.
Gisterenavond werd mij duidelijk waarom Herman De Croo al jaren een bak stemmen haalt. Dienstbetoon (of noemen we dat cliëntelisme) zal inderdaad ook meespelen, maar zijn echte sterkte is dat hij erin slaagt om liberalisme simpel maar toch appealing uit te leggen. Voor De Croo staat liberalisme synoniem voor tolerantie, vrijheid en emancipatie. Maar vooral ook voor het “verantwoordelijken” van mensen. ‘Het Orakel van Brakel’ voegde er nog een oneliner à la De Croo (die overigens ook in zijn in 2009 verschenen De Croo met twee nullen. 1001 Decrooïsmen. wordt weergegeven) aan toe: “Een liberaal is tegen big church, big union, big state en big capital”. Toen ik achteraf opmerkte dat het imago van liberalen en van de Open VLD in het bijzonder niet echt dat van anti-big capital was, antwoordde hij dat “liberalisme niet hetzelfde is als kapitalisme, net zoals socialisten geen marxisten zijn”.
Afsluitend keek hij vooruit en haalde hij twee persoonlijke politieke prioriteiten aan: de strijd tegen kanker en hoe die verder te ontwikkelen en het hele privacy-vraagstuk. Toen De Croo midden vorig jaar zijn “40 dagen Gentse Feesten in het UZ” doorbracht voor een bestraling tegen keelkanker, merkte hij enkele lacunes op in de hele behandelings- en bestralingsmolen. “Mijn kankercellen gaan niet op weekend”, foeterde hij toen hij vernam dat men in het weekend geen bestralingen deed. Door toedoen van De Croo werd dit intussen gewijzigd.
Als tweede prioriteit schoof hij de strijd voor de privacy naar voor. “Op dat vlak ben ik een oerliberaal. Het begint bij camera’s, maar waar eindigt het”? Hij zei dat we ervoor moeten waken dat we onze eigen samenleving niet laten imploderen, want dat is net het doel van terroristen: mensen schrik aanjagen. Op een vraag uit de zaal over het beleid van o.a. Bart Somers in Mechelen, antwoordde De Croo “dat er in Brakel nooit camera’s zullen komen. Wees daar maar gerust in. Ik apprecieer Bart enorm. En ook mijn vriend Filip Anthuenis uit Lokeren. Maar het is mijn keuze niet”.
Zo eindigde een zeer boeiende lezing, die door een vijftigtal mensen werd bijgewoond. Rekening houdend met het weer (het regende dat het kletterde) en vrij veel andere activiteiten die op hetzelfde moment werden georganiseerd, mag er gerust van een succes gesproken worden.
