In Brussel alleen al zullen er, volgens een studie van de VUB, over vijf jaar 15.000 plaatsen tekort zijn. Een uitbreiding van de onderwijscapaciteit in Brussel en andere steden zou dus een prioriteit moeten zijn voor de huidige minister van Onderwijs, Pascal Smet. Deze Brusselaar lijkt nu eindelijk wakker geschoten en is bereid om naar oplossingen te zoeken. Hij vraagt de steden met overbevolkte scholen tegen deze zomer een masterplan op te stellen. Bedoeling is dat deze steden nagaan wat de omvang van het probleem is, in welke buurten de noden het hoogst zijn en welke kosten moeten gemaakt worden. Als we de prognoses over de bevolkingsgroei voor de komende decennia onder de loep nemen wordt al snel duidelijk dat de onderwijscapaciteit fors zal moeten uitbreiden en dat er dus heel veel centjes zullen nodig zijn om dit te realiseren. In deze moeilijke economische tijden waar men nogal vaak het woord besparingen in de mond neemt is dit verre van een evidentie. Smet is ook van zin de kilometerregel, die wil vermijden dat er zich in dichtbevolkte gebieden binnen een straal van twee kilometer twee scholen van hetzelfde net bevinden, af te schaffen. Bovendien wil hij bij stadsuitbreidingprojecten ook rekening houden met de nood aan scholen. 

Een gezin dat de riem strakker aantrekt, een bedrijf in financiële moeilijkheden, de overheid die de begroting niet rond krijgt, wanneer het in een periode van crisis moeilijk gaat, dan worden de middelen die voorhande zijn herverdeeld.

Economisch moeilijke periodes zetten stakeholders aan tot realistisch denken. Ze moeten ingrijpen om hun bedrijven te redden, vaak schrappen ze banen of sluiten ze filialen. Dit heeft vaak een zeer grote invloed op het dagelijks leven van zeer veel shareholders van de getroffen ondernemingen. Vaak zijn deze invloeden negatief voor de directe omgeving van de bedrijven. Vaak worden beslissingen van werkgevers ten tijde van crisis niet goed onthaald door werknemers, met vaak sociale acties als gevolg. Wat mij voornamelijk interesseert; leren bedrijfsleiders, regeringsleiders en gewone mensen als u en ik van deze financiële crisis? Weet de doorsnee burger dat de levensstijl van vóór de crisis op korte termijn helemaal niet meer haalbaar zal zijn. Zijn mensen bezig met het feit dat ze hun levensstijl drastisch moeten aanpassen en moeten wijzigen naar een meer duurzame en toekomstgerichte manier van leven. Zijn er in heel deze hetze positieve zaken te noteren, vraag ik me dan als optimist af?

Wat mij op lokaal niveau opvalt, is het feit dat mensen en ondernemingen in tijden van crisis naar elkaar toegroeien. Dat verenigingen samen zaken organiseren om zo de kosten te delen. Maar ook dat in de sport enkele verschuivingen te merken zijn. Een verschuiving in die zin dat er ook veel clubs op lager niveau de broeksriem aanspannen en de kostenlast proberen te doen dalen. Voetbalclubs in de lagere nationale reeksen en in de provinciale reeksen bijvoorbeeld, waar voordien pseudovedettes een aardig centje bijverdienen in het zwart, kiezen nu steeds meer voor de jeugd, schuwen dure transfers en drukken zo de ‘loonlast’. Ook fusioneren is tegenwoordig in heel de voetbalwereld een populaire trend, clubs in dezelfde regio blijken steeds vaker de strijdbijl te begraven en de handen in elkaar te slaan om zo op lange termijn een gezonde, grotere en betere club uit te bouwen. Is dit een rechtstreeks gevolg van de crisis? Misschien niet. Maar financiële moeilijkheden brengen wel creatiever en realistischer management met zich mee. Is deze positieve trend bij elke verlieslatende vereniging te merken? Waarschijnlijk niet. Maar is het een positief teken waarvan we kunnen leren? In mijn ogen wel!

Naar mijn mening zijn er wel degelijk mensen die lessen trekken uit de huidige financiële crisis en voorzichtig omgaan met hun vereniging, organisatie, bedrijf. Ik vind dat topmanagers en regeringsleiders op het allerhoogste niveau hier zelfs van kunnen leren. Als we het even hebben over de 3 P’s waar het in de maatschappij voornamelijk om draait, zijnde profit, planet en people, dan blijkt dat profit nog veel te vaak voor planet en people komt. De overheid moet erop toezien dat het streven naar winst niet leidt tot negatieve externe effecten. We moeten creatiever en inventiever omgaan met economisch slechtere periodes, tijdelijke contracten, samenwerkingsverbanden, e.d. Ook zouden we vaker moeten kijken naar de belangen en eisen van alle shareholders van een bedrijf en een positief economisch klimaat proberen te creëren voor iedereen, waarbij bedrijven de mogelijkheid krijgen om reserves in te bouwen en te anticiperen op slechtere tijden en niet enkel de concurrentie moeten aangaan en hoge winstcijfers moeten nastreven. Is het mogelijk om meer shareholders samen rond de tafel te krijgen bij belangrijke beslissingen en constructief samen naar oplossingen te zoeken, zonder als eerste optie ontslagen en sluitingen van filialen te kiezen.

Deze crisis is een ideaal moment om drastisch van managementstrategie te veranderen. Hebzucht moeten we radicaal links laten liggen, constructief samenwerken en anticiperen op crisistijden zijn zaken die we echter wel moeten meenemen naar de toekomst. Ook de verhouding tussen de 3 P’s mag voor mij, bedrijf per bedrijf, herbekeken worden. Protectionisme is zeker niet waar ik voor opper, maar een betere, duurzamere samenwerking en meer openheid tussen sociale partners, overheden en bedrijven is volgens mij wel een must om onze arbeidsmarkt en economie sterker te maken en elke ‘P’ de juiste invulling te geven die ze verdient.

Thomas Deckers

Bestuurslid L²

Er is de voorbije week veel inkt gevloeid over de Brusselse probleemgemeenten, vooral in termen als kalashnikovs en hold-ups, zero-tolerantie en inefficiënte politie-werking. In Vlaamse middens dreigt de beeldvorming over Brussel zich te beperken tot een gevaarlijke en steeds meer vreemde stad. Dat er een probleem is, zal je mij niet horen ontkennen, in tegenstelling tot lokale burgvaders zoals Thielemans en Moureaux, die de criminele toestanden minimaliseren en zich proberen te verschuilen onder het “typische” van grootsteden. In de hele discussie die er gaande is, mis ik echter een debat over de structurele problemen die er heersen in de probleemzones in Brussel, zoals Kuregem en Sint-Jans Molenbeek. Bovendien lijkt het alsof de hele discussie gevoerd wordt boven de hoofden van de betrokkenen in de wijken zelf.

2009 was het jaar waarin het ledenaantal van L² een ware boost kende, we konden namelijk een stijging van 50% waarnemen. In een jaar dat quasi volledig in het teken stond van de Vlaamse en Europese verkiezingen hebben onze leden zich volledig gegeven, maar ook als Sociaal-Liberale organisatie waren we steeds prominent aanwezig. Niet enkel onze vele persberichten, waarvan enkele gericht aan staatssecretaris Schouppe, maar ook onze actualiteitsgerichte activiteiten, die overigens talrijk en succesvol waren, maakten dat L² in 2009 wel degelijk opviel tussen de andere politieke jongerenorganisaties.

Maar te veel naar het verleden kijken is niets voor ons, als Sociaal-Liberalen richten we ons op de toekomst, want er is nog heel wat werk te verrichten. Vooral werk op sociaal-maatschappelijk vlak, op 1 januari trad het nieuwe rookverbod in de horeca in werking. Los van de taalblunder en de halfslachtigheid van deze wet, is deze beslissing een stap in de goede richting, want L² is al jaren vragende partij van een dergelijk verbod, weliswaar iets beter uitgewerkt! L² zal in de toekomst sociaal-liberale voorstellen de wereld in blijven sturen en zo voor de jonge progressieve stem blijven zorgen.

Wat een historische klimaattop moest worden, is uitgedraaid op een beschamende vertoning. Om toch maar met “iets” naar buiten te komen, hebben de wereldleiders de laatste dag snel nog een politiek akkoord opgesteld. De tekst die nu voorligt is een schijnakkoord zonder concrete, bindende doelstellingen. Men is overeengekomen de opwarming van de aarde te beperken tot twee graden Celsius. Verder wil men op korte termijn 30 miljard dollar vrijmaken om de ontwikkelingslanden te steunen in hun strijd tegen de opwarming van de aarde, tegen 2020 zou dat 100 miljard dollar moeten zijn. Het is echter verre van zeker of deze steun er daadwerkelijk zal komen en het is al helemaal niet duidelijk van waar het geld zal komen. Bindende doelstellingen om de uitstoot van broeikasgassen drastisch te verminderen zijn de grote afwezigen in het akkoord. Vooraf werd ook de ambitie uitgesproken om in Kopenhagen de basis te leggen voor een juridisch bindend verdrag dat volgend jaar in Mexico gesloten zou kunnen worden. In het huidige akkoord is daar geen sprake meer van. Het is dus zeer twijfelachtig of er in de nabije toekomst juridisch bindende doelstellingen zullen worden vastgelegd. Deze zijn nochtans broodnodig om enige vooruitgang te kunnen boeken en om de opwarming van de aarde ook werkelijk onder de twee graden Celsius te houden.