South Park telt onder haar slachtoffers onder meer Jezus, Obama en rapper Kanye West. In twee afleveringen van het laatste seizoen werd ook de profeet Mohammed opgevoerd, evenwel totaal onherkenbaar in berenkostuum. Radicale moslimgroepen konden zich niet meer bedwingen en uiten al bedreigingen aan het adres van de makers. Daarop besloten de mensen achter de serie alle verwijzingen naar de profeet in de episode te censureren.

Dit voorbeeld van zelfcensuur staat niet alleen. Ook Facebook werd onlangs door enkele, overwegend islamitische landen in het vizier genomen. Zowel Bangladesh als Pakistan blokkeerden een tijdlang de sociale netwerksite om religieuze redenen, namelijk ook omwille van het feit dat de profeet Mohammed werd afgebeeld (al dan niet karikatuuraal), door moslims veelal als godslastering afgedaan. Pas nadat men bij Facebook de betrokken pagina’s verwijderde en de excuses aanbood, werd Facebook terug toegankelijk gemaakt.

Het probleem dat zich hier in de feiten stelt, vloeit voort uit de globaliserende tendens van het beschikbaar stellen en verspreiden van informatie door het internet, ver over de landsgrenzen heen. Steeds meer culturen, religies en levensbeschouwingen vinden elkaar dan ook in een steeds meer vervlochten sociale en politieke ruimte binnen een digitale context. De onvermijdelijke confrontatie die daar uit volgt, is niet nieuw; het is een verhaal dat zich, ook in onze contreien, met de regelmaat herhaalde tussen stammen, dorpen, steden en landen.

In het verleden kwamen we in deze strijd steeds vooruit door ons – niet zonder vallen of opstaan – toleranter op te stellen ten aanzien van de ander. Die maatschappelijke tolerantie diende dan wel wederkerig te zijn, wilde het ‘intercultureel’ samenleven een kans op slagen hebben. Die wederkerigheid zal sneller bereikt worden wanneer de overtuigingskracht van het eigen standpunt gerespecteerd wordt en als plausibel en redelijk alternatief wordt aangeboden aan de ander. De kennis en de bewustwording van elkaar die daaruit voortvloeien, bieden inzicht in elkaars gemaakte keuzes en zullen tot tolerantie en beter samenleven leiden. Ultiem genomen kan dit de keuzevrijheid en dus het geluk van de ander ook enkel bevorderen.

Het is het dan ook bijzonder jammer te zien dat onze samenleving zichzelf in haar vrijheid beperkt, om de geloofsovertuiging van een bepaalde, in dit geval religieuze, groep te sparen. Het uit de weg gaan van dergelijke discussies komt de kracht van onze democratische waarden immers niet ten goede. Toegegeven, humor als wapen tegen heilige (en voornamelijk religieuze) huisjes, kan inderdaad beledigen of zelfs kwetsen. De kracht van de vrije meningsuiting ligt echter net in het feit om dat met je eigen opinie te overwinnen of te verklaren ten aanzien van de ander; dat is het aan te bieden alternatief. Daarentegen, bedreigingen uiten en oproepen lanceren om op fysieke desastreuze wijze op te treden, blijft zonder pardon een brug te ver. Zelfcensuur legitimeert deze laatste optie echter als strategisch wederwoord en betreft bijgevolg een uiterst zwakke verdediging tegen ondemocratische tendensen. Angst is in dit debat dan ook geen goede raadgever; vertrouwen op de eigen overredingskracht is dat wel.

David Dockx

(dit artikel verscheen in verkorte vorm in ons ledenmagazine SLiM)

De kogel is door de kerk: op zondag 13 juni aanstaande trekken we met z’n allen weer naar de stembus om ons uit te spreken over de manier waarop we onze samenleving vorm willen geven. Of niet soms? Het non-beleid van de afgelopen jaren, waarin een hele boel heikele dossiers nauwelijks fundamenteel aangepakt werden, doet ons namelijk vaak twijfelen aan de bereidwilligheid van de dames en heren politici om tot oplossingen te komen. De nood aan verandering is echter té hoog om nog langer zonder visie te blijven dansen op het slappe koord dat onze beleidsvoerders voor zichzelf hebben gespannen.

De kiezer – die naar menig zeggen altijd gelijk heeft – kan daarin wel degelijk een verschil maken en zelfs doorslaggevend zijn, wanneer hij of zij bewust gemaakt wordt van de keuze die voorligt en radicaal kiest voor de oplossingen van morgen. L² ziet daarin voor zichzelf, als onafhankelijke politieke organisatie, een inspirerende rol weggelegd. Het wordt immers hoog tijd dat creatieve input vanwege jongeren niet langer in de wind wordt geslagen.

We organiseren de komende weken dan ook een gedeeltelijk nationale, gedeeltelijk regionale actie, waarin de organisatie duidelijk naar voren wil treden als belangenbehartiger en woordvoerder van de toekomstige generatie. Vanuit deze invalshoek wil L², als progressieve en duurzame organisatie, de nodige politieke en maatschappelijke ideeën aanbieden in de op til staande verkiezingsstrijd en dat op zowel sociaal, economisch als ecologisch vlak.

De toekomst begint vandaag!

Laat van je horen en steun de actie!

We trekken met ons campagnemateriaal langs verkiezingsborden en studentensteden, om de stem van jongeren op constructieve wijze te laten weerklinken.
Al wie interesse heeft om mee te werken aan onze promotiecampagne, kan zich melden op david.dockx@L2.be. Samen bekijken we dan op welke manier je ons kan versterken. Dit kan door te helpen plakken van affiches of verspreiden van flyers, maar ook door gewoonweg een affiche voor je raam te hangen. Laat alvast van je horen!

Bekijk alvast de affiche of de inhoudelijk meer uitgebreide flyer. Downloaden en verspreiden is de boodschap!

“Het maakt niet uit of de kat wit of zwart is, als hij maar muizen vangt.” Met deze gevleugelde woorden maakte Deng Xiaoping in 1978 de weg vrij voor economische hervormingen in China. Deng relativeerde het belang van ideologieën en verlegde de focus naar het optimaliseren van resultaten. Vanuit dit principe is ook deze column geschreven. Met de huidige economische crisis kwam er een revival van het ideologisch denken. De linkerzijde beschouwde de huidige crisis al snel als een falen van het kapitalistisch systeem, terwijl de kapitalisten net het overheidsingrijpen als boosdoener zagen. Deze tekst is dan ook geen dogmatisch pleidooi voor meer overheid of een strengere regulering maar een denkpiste in een zoektocht naar een optimaal resultaat.

Toen de economische crisis in 2007 uitbrak werd al snel duidelijk dat de ratingbureaus hun werk niet naar behoren hadden gedaan. Financiële spelers en instrumenten die jaren de beste rating hadden gekregen bleken nu van een rommelstatus te zijn. Deze risico’s werden door de ratingbureaus niet correct ingeschat. Een tweede golf van kritiek kwam er in volle economische crisis. Ratingbureaus werden er van beschuldigd paniek te zaaien wanneer ze plots ratings begonnen te verlagen. De verlagingen waren noodzakelijk voor een juiste weerspiegeling van de realiteit maar kwamen veel te laat. Met hun timing wakkerden ze de verkoopgolf op de financiële markten nog aan.

De laatste maanden, en dan vooral na de problemen met het Zuid-Europees staatspapier, wordt het huidige ratingsysteem meer en meer in vraag gesteld. Zo stelde IMF topman Dominique Strauss-Kahn zich onlangs vragen bij de geloofwaardigheid van de ratingbureaus en gaan er in Europa stemmen op voor de oprichting van een eigen ratingagentschap.

Willen we een oplossing vinden moeten we ons eerst afvragen wat er juist misloopt in het huidige systeem. Een eerste probleem is het private, op winst gerichte karakter van de bureaus. Op zich is winst maken natuurlijk geen probleem maar in een sector waar men kritisch moet zijn tegenover zijn klanten kan dit wel voor problemen zorgen. Het zijn namelijk niet de investeerders maar de bedrijven, banken en landen die de ratingbureaus betalen voor hun rating. Zo is het al snel verleidelijk soepelere berekeningsmethoden te hanteren dan de concurrentie om aan marktaandeel te winnen. Wanneer men winstmaximalisatie nastreeft probeert men de kosten laag te houden. Noodzakelijke investeringen in databases, ratingmethodes en personeel werden achterwege gelaten.

Een ander probleem is dat ze moeilijk onafhankelijk kunnen werken. Dit werd eens te meer duidelijk toen Timothy Geithner, minister van financiën van de VS, in een interview zei dat de VS zijn toprating nooit zou verliezen. Dergelijke uitspraken leggen druk op de ratingbureaus en bemoeilijken hun onafhankelijke werking. Een Europees agentschap zou om deze reden geen duurzame oplossing bieden. Dit zou op zijn beurt onderhevig zijn aan Europese druk.

Een mogelijke oplossing voor deze problemen zou een internationaal ratingbureau kunnen zijn, bv. onder de koepel van het IMF. Op deze manier zouden individuele landen geen druk kunnen uitoefenen op de ratingverstrekkers. Door het project internationaal te financieren en wanneer de noodzaak om winst te maken wegvalt, kan er optimaal geïnvesteerd worden in de werking van de organisatie. Wat niet betekent dat er geen winst kan of mag gemaakt worden, maar de prioriteit ligt bij de kwaliteit van de ratings. Op termijn kan mogelijke winst zelfs interessant zijn als bijdrage aan de financiering van het IMF.

Eén enkele internationale ratingverstrekker zou ook tot meer openheid en duidelijkheid leiden doordat er internationale afspraken kunnen worden gemaakt over de te gebruiken berekeningsmethode. Eén enkele aanbieder kan mensen afschrikken, maar in een markt waar alles om geloofwaardigheid draait is het moeilijk en zelfs nadelig om een echt open markt te hebben. Zelfs vandaag zit 80% van het marktaandeel bij slechts twee ratingbureaus, namelijk Standard & Poor’s en Moody’s. Veel aanbieders zorgt voor ratings van een lagere kwaliteit door de moordende concurrentie. Verder zouden veel verschillende ratings alleen maar de geloofwaardigheid van de ratingbureaus aantasten en zouden ze het voor de investeerder moeilijker maken om risico’s correct in te schatten.
Een laatste en misschien wel het grootste voordeel aan een ratingagentschap onder het IMF is dat het IMF zelf mee de verantwoordelijkheid draagt van zijn daden. De huidige ratingbureaus betalen niets van de kosten wanneer het misloopt, het IMF daarentegen betaalt mee wanneer het fout gaat. De huidige financiële reddingsmaatregelen voor Griekenland zijn hier een goed voorbeeld van. Dit zal het IMF aanzetten om sneller in te grijpen en bewuster met ratings om te gaan dan de huidige agentschappen.

Op termijn zou dit scenario tot meer stabiliteit moeten leiden zodat economische impasses zoals de huidige economische crisis in de toekomst vermeden kunnen worden.

Isaac Claessen

Veel mensen zullen in juni ongetwijfeld de Vlaams-nationalistische kaart trekken onder invloed van mediatieke perceptie en zich daardoor in de stemming allicht ook laten leiden. Deze mensen wil ik oproepen dit niet te doen. . Laten we de mensen eraan herinneren dat ze daarbij een conservatieve stem uitbrengen indien men de traditioneel nationalistische partijen aanvinkt. Laat dat nu net de mensen zijn die elke vooruitgang in het beleid hebben tegengehouden. Een onafhankelijk Vlaanderen lijkt me ook geen soelaas te kunnen bieden op alle problemen die zich in de toekomst gaan voordoen. Elk bestuursniveau kent in ons land zijn verdiensten, zo ook in de toekomst. België heeft bijvoorbeeld op internationaal niveau een betere merknaam en is bekender op de buitenlandse markten. Vlaanderen heeft in de loop der decennia een stevige reputatie opgebouwd inzake know-how. We draaien op een kenniseconomie en onze scholing is bij de betere van Europa. Wallonië heeft de geografische voordelen en opportuniteiten, alsook de (goedkopere) arbeidskrachten. Dit zijn feiten. Ik ben er zeker van dat, wanneer Vlamingen en Walen de krachten bundelen en samen werken aan een sterke, duurzame, groenere samenleving, België hier zeer wel bij zal varen. We moeten de rug niet naar elkaar keren, integendeel we moeten elkaar de hand reiken. Mààr dan moet er constructief worden samengewerkt, dan moet er een staatshervorming komen en moeten de juiste bevoegdheden op de juiste niveaus terechtkomen. Enkel dan kan het onderwijs op een positieve manier worden afgesteld op de arbeidsmarkt, enkel zo kunnen we tot een sterk, confederaal, België komen. Terug een België als sterk logistiek en kenniscentrum van Europa. Zo kunnen we Vlamingen en Walen stimuleren samen te werken. Want zo veel verschillen beiden in realiteit heus niet met elkaar. Een vijandig beeld dat gecreëerd werd door de media en door politici die enkel aan zichzelf denken, heeft ervoor gezorgd dat ons land nu zo verdeeld is. Laat ons hier iets aan doen!

Thomas Deckers

Daarom organiseert L² op 24 april een politieke school over ‘netwerken en brainstormen’. Het is een doe-opleiding met duidende voorbeelden en onderbouwde informatie.

Tom Witsel, Antwerps lid van L², is professioneel actief met deze thematiek en zal de vorming verzorgen.
Start Time: 14:00
Date: 2010-04-24
End Time: 17:00

In de wandelgangen van het Europese parlement kon men vorige week een rabiate Marianne Thyssen terugvinden. Ze pikt het immers niet dat er in het Europese parlement plannen in de maak zijn om etikettering in kledij uitsluitend in het Engels te drukken. Een probleempje met je Engels, mevrouw Thyssen? Of wil je per se het Nederlandstalig literair erfgoed bewaren? Nu ja, al maar goed dat ze zich met de essentie van de politiek bezighoudt: Kledij. Haar verzet zal vermoedelijk futiel zijn: Europese dweilen worden nu toch al met een uitgebreide Engelse etikettering uitgerust, met dank aan Nigel Farage.

Die andere CD&V’er, Pieter De Crem, mocht zich op het federale niveau dan weer verantwoorden voor de aanwezigheid van Congolese militairen op het nationale defilé. Wij begrijpen de commotie rond deze Congolese aanwezigheid in dit hoogstandje van protocollaire kolder niet. Het idee van De Crem was toch lang niet zo slecht bedoeld? Iedereen weet dat er bespaard moet worden op defensie en dat vele soldaten de komende jaren verplicht moeten afzwaaien. Na een telefoongesprekje met Steven Vanackere, wie vervolgens Joseph Kabila op diens Twitter-pagina contacteerde, heeft De Crem een vervangingspeloton laten aanrukken. Woord bij daad voegen zegt men dan. Misschien kan hij de Congolezen en passant eens laten kijken naar zijn immer defecte vliegtuig, zodat hij daarmee onze Belgische legermacht uit Afghanistan kan terughalen.

Naast deze twee wapenfeiten is er nog andere uiterst nuttige informatie die de politiek ons wist mede te delen. Niet alleen christendemocraten maken dit land tot een toffere plaats, ook socialisten dragen hun steentje bij. Zij kwamen in het halfrond opdraven met hun kritiek op de begroting. Vraag is echter hoe nauwkeurig de hertelling van de socialisten is, na het meelijwekkende vertoon van voorzitster Caroline Gennez, deze zondag tijdens het pensioendebat in de Zevende Dag. Ontbijtend Vlaanderen schrok wel even toen Gennez hen het volgende fijntjes uitlegde: wanneer iemand afstudeert op de leeftijd van 22 en vervolgens 45 jaar moet werken, dan zal deze persoon de gezegende leeftijd van 75 jaar bereikt hebben, alvorens op pensioen te gaan. Foutje wat betreft de eenheden én de tientallen. Foei foei Caroline, ga jij maar met collega Muyters naar de aanpassingsklas van meester Peumans. Bericht aan die laatste: organiseer voor je parlementariërs een cursus rekenen in plaats van welsprekendheidslessen.

Kijk eens aan: Eric Van Rompuy had ongelijk. Er is helemaal geen politieke stilstand te bespeuren en het politieke bedrijf is absoluut in goede handen. Aangezien politiek België zich enkel bezighoudt met de allerbelangrijkste zaken, is er – begrijpelijkerwijs – geen tijd meer om het probleem van het recordaantal (1,3 miljoen!) landgenoten aan te pakken dat een uitkering van de RVA ontvangt. Op dat vlak is het spijtig genoeg nog steeds dweilen met de kraan open. Misschien moet Nigel Farage maar eens overwegen om te immigreren naar België. Helaas komen we dan weer terecht bij het probleem van de opvang van migranten. Is daar eigenlijk al überhaupt een oplossing voor gevonden?

Louis Wauters en Lawrence Urbain zijn studenten aan de Universiteit Antwerpen die voor L² hun eigenzinnige blik op de politieke actualiteit werpen.

Wat men hierbij in het achterhoofd moet houden is dat logistiek onvermijdelijk grote verkeersstromen met zich meebrengt. Het wegennet in Vlaanderen is reeds goed uitgebouwd en het is niet wenselijk om zomaar wegen te blijven bijbouwen, enkele missing links buiten beschouwing gelaten.

De bevolking van Vlaanderen zal volgens verscheidene prognoses aangroeien tot 7 miljoen tegen 2060, oftewel 15% meer dan nu. Deze mensen zullen zich uiteraard met z’n allen dienen te verplaatsen op onze wegen, waardoor de capaciteit ervan, die nu al regelmatig onder druk van congestie staat, helemaal ontoereikend zal worden. Dit zou echter niet het signaal mogen zijn om dan toch maar extra wegen te gaan bijbouwen.

Om een echte oplossing te bieden aan het fileprobleem in Vlaanderen moet men naar een multidisciplinaire aanpak streven om het fileprobleem op te lossen en geen enkele mogelijkheid mag hierbij onbenut gelaten worden. Voor het goederenverkeer moet men van het spoor en de binnenvaart de absolute prioriteit maken. Hier zijn zowel wat betreft de capaciteit als de efficiëntie nog voldoende mogelijkheden tot verbetering. Met capaciteitsuitbreidingen in de binnenvaart bedoelen we niet extra waterwegen aanleggen maar de waterwegen beter bevaarbaar te maken voor grotere binnenschepen, hierbij denken we ondermeer aan het verhogen van bepaalde bruggen over de waterwegen zodat men een extra laag containers kan stapelen, zoals men reeds bij het Albertkanaal te Antwerpen heeft gedaan. Een betere efficiëntie kan men ondermeer bereiken door de goederenstromen beter op te volgen en te coördineren en te zorgen dat men zo weinig mogelijk wachttijden heeft bij de sluizen. Voor het spoorvervoer zijn enkele nieuwe verbindingen (waarvan sommigen reeds lang gepland zijn) onontbeerlijk om deze transportmodus echt competitief te maken tegenover het wegvervoer.

Het “Vlaanderen in Actie” plan blijft echter bijna helemaal stil wat betreft het personenvervoer. Traffic management en carpooling zijn hier blijkbaar de sleutelwoorden. Traffic management zal zeker een deel van de oplossing moeten vormen, maar dit alleen zal niet volstaan. Carpooling is ook een mooi initiatief maar de resultaten tot nu zijn te gering om al van een echt succes te spreken. Uiteraard is dit nog in volle ontwikkeling en moeten we dit zeker verder ondersteunen om tot mooie resultaten te komen.

Wat men zeker ook moet doen is de rol van het openbaar vervoer in Vlaanderen grondig analyseren en nieuwe mogelijkheden grondig bestuderen alvorens over het openbaar vervoer te spreken als een hoge kostenpost waar dringend serieus op bespaard moet worden. Indien men het openbaar vervoer echt kan aanbieden als goed, comfortabel en goedkoper alternatief voor de eigen wagen, en men daardoor een serieuze stijging in het aantal gebruikers kan verwezenlijken, zou dit we degelijk het congestieprobleem grotendeels oplossen en zullen vele economische verliesuren van personen en goederen die in de file staan vermeden kunnen worden.

Innovaties in het openbaar vervoer in verschillende landen blijven niet uit, en Vlaanderen mag hierin als het echt een topregio wilt worden niet achterblijven. Men kan Vlaanderen zien als een netwerk van middelgrote steden die men allemaal onderling op een intelligente manier kan verbinden. Op dit moment is echter enkel de trein een echt alternatief voor de auto als het gaat om interregionale verbindingen. De NMBS zal echter nog serieuze efficiëntiewinsten moeten bereiken, en een betere dienstverlening garanderen indien men nog meer mensen de overstap wilt zien maken naar het spoorvervoer. Een deel van de oplossing kan ook zijn het inrichten van intelligente busverbindingen waar de trein ontoereikend blijkt te zijn. Hiervoor kan het nuttig zijn om de verplaatsingen die elke Vlaming dagelijks maakt in kaart te brengen. Dit is uiteraard verschillend met het werk dat de Lijn nu doet, namelijk het tellen van passagiers op de verschillende lijnen. In vele regio’s wonen mensen op korte afstand van elkaar die dagelijks ongeveer dezelfde verplaatsingen maken. De voordelen van gezamenlijke verplaatsingen in plaats van dat iedereen zijn eigen wagen gebruikt spreken voor zich. Uiteraard zijn er aan elk systeem van openbaar vervoer ook nadelen verbonden, zo is het economisch niet haalbaar om nieuwe bussen maar 3 uur per dag in te zetten. Echter ook andere mogelijkheden voor het organiseren van openbaar vervoer zijn zeker noemenswaardig, maar deze allemaal bespreken zou het doel van deze column voorbijgaan.

Om het openbaar vervoer ingang te doen vinden onder het grootste deel van de bevolking zal er echter ook een serieuze mentaliteitswijziging nodig zijn. Het heeft geen zin om allerlei innovatieve concepten voor het openbaar vervoer in Vlaanderen te ontwikkelen als de Vlaming hier geen gebruik van wilt maken. We moeten echter met zijn allen beseffen dat als iedereen zijn eigen wagen gebruikt voor verplaatsingen we altijd met dezelfde congestieproblemen zullen blijven zitten, zeker gezien dat de bevolking gaat groeien en dat door de economische groei ook meer goederen verplaatst zullen moeten worden. Ook de intelligente kilometerheffing en het zoveel mogelijk autovrij maken van drukke stadskernen kunnen een aanzet geven tot het gebruik van het openbaar vervoer. En dit niet om mensen het leven moeilijker te maken zonder auto, maar wel om de steden en de verplaatsingen leefbaar te houden.

Tot slot is het ook zeer belangrijk om te vermelden dat logistiek zeker niet zaligmakend is. De vraag naar transport hangt sterk af van de golfbewegingen van de wereldwijde economie en Vlaanderen hier te sterk afhankelijk van maken zou een zeer ondoordachte beleidskeuze zijn.

Daarom is het belangrijk dat Vlaanderen ook werk maakt van de professionele uitbouw van andere sectoren. De doelstelling om 3% van het BNP te investeren in onderzoek en ontwikkeling is gelukkig al een eerste stap in de goede richting. Ruimere samenwerkingsverbanden tussen universiteiten, hogescholen en bedrijven zijn in ieder geval onontbeerlijk om tot goede resultaten te komen die van Vlaanderen terug een echte topregio kunnen maken waar het aangenaam is om te wonen en werken, en waarin de bevolking echt alle kansen krijgt om zich te ontwikkelen.

Mattias

Het voorjaarscongres van L² Nationaal zal doorgaan in Leuven, en is goed gevuld!

Je mag lezingen verwachten van Professor Stouthuysen (VUB), Johan Basiliades, Igor Caldeira en een debat tussen Gwendolyn Rutten (Open-VLD) en Geert Lambert (Groen!).

Natuurlijk zal er ook een visietekst voorgeschoteld worden aan onze leden, zal het bestuur haar bestuursverslag voorstellen en is er plaats voor moties. Onder het onderdeel congressen, vind je het volledige programma.

Hopelijk zullen de leden van L² Antwerpen massaal aanwezig zijn!

Als je wenst te overnachten in Leuven kan je dat aanvragen via info@L2.be.

In een moderne maatschappij waarin de grenzen en de doelmatigheid van concepten als natie, volk en identiteit steeds verder vervagen en ieder individu nagenoeg verplicht wordt om elk ander individu te moeten leren samenleven ongeacht zijn of haar – overigens onterecht toegekend – categorisch label, kan L² Antwerpen het niet aanvaarden dat deze denkbeelden nog steeds het maatschappijbeeld vertroebelen.

Ook in het uitgaansleven, een toch niet onbelangrijk deel van het jongerenbestaan, bestaan er in die zin nog vooroordelen op basis waarvan bepaalde personen de toegang ontzegd wordt tot bepaalde uitgaansgelegenheden, veelal onder het mom van niet altijd even consequente redeneringen. Men vraagt dan om een lidkaart waar er geen nodig is, men laat geen ‘nieuwe gezichten’ toe of men moet meer vrouwen bij de hand hebben als pasmunt. Het werkt telkens de onzekerheid rondom de keuzemogelijkheden van jongeren in de hand, wat zich dan kan uiten in frustratie en tot polarisatie kan leiden. L² Antwerpen is er dan ook voorstander van dat uitgaansgelegenheden zelf duidelijke, transparante regels opstellen betreffende de toegang zodat discriminerend gedrag en racisme ook duidelijk kunnen geïdentificeerd worden en kunnen onderscheiden worden van regelingen die effectief binnen de bevoegdheid van de uitgaansgelegenheid behoren, zoals de dresscode.

Omdat L² Antwerpen zijn heil niet ziet in al te veel nodeloze regelgeving, doen we hier dan ook een oproep tot de oprichting van een kwaliteitslabel dat de betrokken partijen kunnen onderschrijven en waardoor ze zich op een positieve manier kunnen onderscheiden van de andere uitgaansgelegenheden. Dit kwaliteitslabel zou vooral de boodschap moeten overbrengen dat men in deze gelegenheden niet op een subjectieve manier bepaalde personen zal weigeren om welke redenen dan ook. Iedere discotheek die deze gedragscode zou onderschrijven erkent dan ook dat iedereen die zich op een behoorlijke manier gedraagt evenveel recht op toegang heeft als anderen. Indien dit kwaliteitslabel door een groot aantal discotheken mee onderschreven wordt, dan geeft dit de kans aan de gehele sector om zich op een positieve manier op te stellen en op die manier een vooruitstrevende en verantwoordelijke rol op te nemen.

Ook voor andere actoren in de sector ziet L² Antwerpen mogelijkheden. Indien bijvoorbeeld DJ’s de gedragscode zouden ondertekenen zal dit kwaliteitslabel nog meer waarde hebben en draagwijdte kennen. L² Antwerpen is er van overtuigd dat dit kwaliteitslabel ook door veel jongeren op een positieve manier onthaald zal worden, gezien het feit dat zij meer dan ooit hun individuele zelf zijn met alle rechten en plichten die daar bij komen kijken. Het geeft in elk geval de mogelijkheid aan dat jongeren naar dit goede voorbeeld kunnen handelen en zelf de toekomst van hun medejongeren mee richting kunnen geven. Zo kunnen ook zij benadrukken waar het allemaal echt om draait, namelijk iedereen een leuke uitgaansavond bezorgen.

Mattias & David